"BEN KIRILIRIM,AMAN SİZ ÜZÜLMEYİN!" SAÇMALIĞI

Şuan okuduğunuz satırları yazan şahıs,insanları kırmaktan korkuyor.

En son 14 yaşımda insanları kırmamak için kırılmanın son derece saçma ve kendine eziyet olduğunun farkına vardım. Yani 13 yıllık hayatım boyunca her kavgada,minik tartışmalarda "Aman Ali Rıza bey tadımız kaçmasın" diyen Hayriye hanım havasındaydım.

 Bunu farkettikten sonra sanki yılların acısını çıkarır gibi insanları kırdım,ağır ağır cümleler söyledim. İlk zamanlardı tabii. Sonra bu yaptığımın kendimi de üzdüğünü farkedince asabi kızımız gitti, yerine az asabi kızımız geldi. Artık eskisi gibi susmuyordum ama milleti kırıp geçmiyordum da. Kendimi güzelce savunuyor,içimde hiçbir şeyi biriktirmiyordum.


Bu dengeli ve empatiden yoksun olmayan halim sadece 2 yıl sürdü.



Büyüdüm büyüdüm 16 yaşıma geldim. Şimdi yine insanları kırmaktan korkan, haklı olduğunu bilse bile susan,cevap vermeyen insana dönüştüm. Karşımda baştan aşağı yanlışlarla bürülü bir olay duruyor,ve koskocaman bir tepki vermem gerekirken susuyorum. 
Geçenlerde bir miktar haksız,büyük bir miktar haklı olduğum konu ile ilgili bir konuşma yaşadım. Karşımdaki insan kendini açıkladı,anlattı hepsine söyleyecek lafım olmasına rağmen yalnızca "Tamam" deyip oradan ayrıldım. Yolda ilerlerken de hıçkıra hıçkıra ağladım. 

Kırmaktan korkmak kadar çirkin bir şey yok. Sustukça olaylar büyüyor,kırgınlıklar artıyor. Sizde yastığa gömülüp ağlıyorsunuz. Konuşmak,kendimi savunmak gerçekten bu kadar zor mu? Diye soruyorum kendime. O kadar içime dönmüşüm ki,dışarı ile gram konuşma isteğim gelmiyor. Kırgınım herkese,her şeye. En çokta kendime. 
Zaten kavgada ben susunca büyümeyecekti!

Olayın saçmalığının farkındayım ama bunu değiştirmek veya düzeltmek için uğraşacak gücüm yok. Bir yandan o,bir yandan bu derken çok yorgunum. 
O yüzden geceleri ağlamaya devam :p

Şaka yapıyorum. Artık ağlamıyorum. Eskisine göre daha iyiyim ve eski benin geri geleceğine inanıyorum. Bu küçük bir süreç. Çünkü normal ben bu değilim. Geçecek ve ben yeniden şen kahkahalar atacağım. Çok yorgunum evet ama bu yorgunluklar bana beni kazandırıyor. Kendimi anlamamı sağlıyor. Umarım demek istediğimi anlıyorsunuzdur. Kötü bir dönemdeyim ama aynaya bakıp kendimle her konuştuğumda- üzgün olduğumda rahatlamak amacıyla hep bunu yaparım ve bana çok iyi gelir.- kendimi ne kadar çok sevdiğimi farkediyorum, kendi değerimin farkına varıyorum. 

Yani demek istediğim; üzgün anlarımda kendimi farkediyorum. Kendimi anlıyorum ve kendimiz için böyle anlarda gereklidir. 

Bol iç döküşlü bir yazı oldu yine. Kendinize çok iyi bakın.

Görüşmek üzere!💞



  • Güncelleme: Artık insanları kırmaktan korkmuyorum. Her şey dozunda güzel.💚

4 yorum:

  1. Anların ve kendinin farkındasın, ki bunu çoğu insan yapamaz melikuş. Bunun değerini bil, sen kendini belki de "ben soylesem de degismez " diyerek kandırdın ama bu yanlış. Sebepler, nedenlerden gelir bence. kendine güven, saçma sapan konularda bile fikrini paylaş digerleri senden daha degerli degil ya

    YanıtlaSil
  2. Seni kırgınlıklarınla, kırdıklarınla seviyorum. En çok kırıklarından öpüyorum. Çok seviyorum, çok seviyorum, çok seviyorum����

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kırıldığımız,kırdığımız yerlerden çiçek açalım. Her kimsen,eminim bende seni seviyorumdur.🍀

      Sil